Xornada 29ª. Moito Ollo!!! Que aqui todos aprentan menos nos. Soneira 1 - FC Lamela 0

Auuuuuuu, Auuuuuuu, Auuuuuu.... que ven o lobo! Asi dicia un comentarista da radio o ano pasado nunha entrevista en homenaxe o titulo conseguido.

Eu hoxe digo o mesmo... auuu auuuu auuu que ven o lobo...! Non fará falta dicirvos que si cos arrastres (Agora mesmo baixan 6) Non estamos matematicamente salvados non?
Serian necesario os 3 puntos que nos den a tranquilidade, e dito esto, dicirvos que vos noto tensos, e tamen e certo que ninguen foi superior a nos... que ninguen nos gañou con solvencia, pero eso xa o teño escoitado o comezo da tempada cando fixemos 1 punto e 21 posibles... Pois señores como fagamos esa mesma puntuación somos carne de cañon.
Certo é que temos saido de situacións peores (como cando eramos o farolillo vermello), pero o que esta claro e que canto antes poidamos "cantar victoria" antes durmiremos mais tranquilos.

Partido contra un rival o que lle deramos un "chorreo" na primeira volta, e ese esceso de confianza puidonos pasar factura. Tiñamos un punto, xa o dixo o Mister antes de comezar, vamos a procurar non perdelo.

Pero as imprecisións, e o nerviosismo, xunto coa baixa forma de xente importante, ponnos na situación de ter que voltar a mirar cara abaixo. Si foi bonito mentres durou, esa ilusión de acadar cotas maiores, pero o primeiro era a permanencia e teremos que pelexar por ela. Certo é que moitos equipos se cambiarian por nos, pero outros tantos non o farian, a si que... traballar, e traballar para acadar canto antes os puntos da tranquilidade.

Tamen dicirvos que non caimos agora no desanimo, nin na falta de motivación, e que procuremos ser "fieles" o resto dos compañeiros asistindo os entrenos, e poñendo todos da nosa parte.

Por hoxe non teño mais que dicirvos, espero que sumando o Domingo me dedes mais gañas de facer a crónica.

Xornada 28ª. Baixando das nubes...pisando terra firme! FC Lamela 0 - Bertamirans 1

Foi bonito ata que durou, unha mera esperanza de poder acadar os de arriba, desta volta tocou poñer os pes na terra. Baixar das nubes amodiño, para que a caida non sexa dolorosa, ainda que a derrota si o é. Polo que significaba o partido para nos, porque como ben sabiamos todos o partido era o segundo Derbi en importancia (-despois do Silleda claro esta-) Ainda que non por menos dolorosa, nos tocaria facer cargo de conciencia e deixarnos de cabalas... si perde este si perde aquel. E resulta que si, as cabalas daban xustas, como as matematicas son unha ciencia exacta, pero para iso como moi ben di o mister primeiro hai que gañar, e despois dannos a todos esas "contas".
Tedesme que perdoar pola tardanza de facer esta crónica, pero sentiame tan falto de ideas para escribir, tan falto de "argumentos" para valorar esta derrota, que preferin pasar uns dias, ata que entre todos vos me destes a solución.

Esta crónica ten un comezo no Luns 23 de Marzo as 11 da noite (despois de perder o domingo frente o Bertamirans, e remata o Domingo as 4.30.
Non non estou tolo, comenzarei dende o momento que entendin que unha derrota pode axudar a un equipo a mellorar.

Recollendo rematei ese Luns, un dia de adestramento, que o Mister planificou de recuperación para os que asistiron, e cun traballo algo mais intenso para ambolos dous porteiros. Unhas risas, un tono distendido (todo sexa sacarlle importancia a derrota do dia anterior), un xogos con balón, mais risas, uns abdominais, e un pouco de trote para relaxar as pernas. Un gran adestramento, que vale para facer vestiario, mais risas, e tamen para desentumecerse de cara o traballo do resto da semana. Chegabamos ese Luns como de costume a Mularedos con media hora por diante, para prepar todo antes da chegada dos rapaces, que os poucos iban chegando un tras outro. Charliña de 15 minutos do mister para correxir erros, esa charla na que todos todos, facemos conciencia dos nosos acertos e erros. Minutos antes, e non e dificil de saber, un xogador, que a parte e gran amigo meu, e capitan deste equipo(dende a falta de Sanchez) preguntabame pola crónica do Faro de Vigo que non poñia nada do arbitraxe mais que estraño do pasado Domingo, eu contestaballe que seguramente tiña razon, pero que agora e o momento de ser un equipo señor, un vestiario señor. Entendido quedou, e de ahi saquei as forzas para facer a cronica de esta xornada.

Domingo, 16.30, Campo de Mularedos. Visitabanos o Bertamirans, equipo co que empataramos na ida. Equipo con moita polvora arriba, e cun renombrado adestrador, e o que ten adestrar equipos da "city".

Dende os primeiros minutos, as intencións eran claras, parar a Neira a toda costa, e pelexarnos coas mesmas armas que dispoñemos nos, intensidade defensiva a contragolpe. En definitiva gañaron o partido defendendo ben, e contragolpeando (o igual que o facemos nos... regulin regulin)
E si Amosa, si o resto de vos. O partido era 100% diferente, si a linea, non anulara un gol a Gonzalo os 20 min. si que cambiaba o partido, nos sentimonos comodos por esos camiños do contragolpe, nos si sabemos a que xogamos. E tamen si, e certo que puido estar mal anulado. E tamen vou a caer na impopularidade si digo que eu non podo dicir si foi legal, teño as miñas dubidas, teño dubidas de que ese gol fora legal. Por iso mesmo, e admitindo a prepotencia de un trio arbitral nefasto. Tamen debemos achacar a derrota non so e esas decenas de erros de arbitraxe. Senon a outros tantos erros cometidos por nos mesmos. Ahi vou, e charla do Mister tamen me axudou a entender esta derrota. Os arbitros non estiveron ben, pero non foron os unicos. Dende o primeiro o ultimo de nos, dende Ivan, ata Pampin, pasando por Robert, Mario, Oscar... os puntos suspensivos son para todos os demais. Cada un sabe onde se enganou, o mister parece ser que tamen cambiaria cousas, Joseeee Joseeee xa estaba ben de dar sempre no cravo, un dia malo por ter, ata o teño eu, que na ansia de non perder tempo, mando un balón as nubes. Si, todos cometemos erros. Non, non merecemos perder, pero, OLLO! Eu tampouco notei que mereceramos gañar. O Bertamirans, pois o igual que nos, pero cos 3 puntos.
En definitiva, unha derrota que nos ven moi ben para poñer os pes no chan. E si, sigo dicindo que temos o nivel de calqueira.

Quedoume cunha frase dun compañeiro do Lamela, que dicia que esta derrota fainos mais fortes, por que sairemos a morder no seguinte partido, con ganas que lle puxemos este pasado domingo multipricadas por dous. Que sairemos a por tres puntos. Que se notou o Luns que foi unha anecdota. Que non nos damos por vencido. Somos "peleons" e creo que xa nos fixemos oir en todos lados. Xa demos o do de peito, e ainda falta o mellor da tempada, o mellor, disfrutar do que queda, amarrar a permanencia e canto antes, colledelle a palabra o Mister de facer 6 puntos canto antes, pero antes que 6, toca facer 3... e mellor que 0, 1.
Dixeronme que tiña que facer 11 ideal, vouno facer. Ivan e Fran na porteria, Oscar, Pintiño, Porto, Amosa, Ruben, Yeiko e Sanchez na defensa. Chicho, Raul, Neira, Gonzalo, Rober, Mario, Pibe, Cutrin, Baleiron; na medular. E Pampo, Titi e Orosa en punta. Xa sei que me paso algo dos 11, pero este grupo e o meu EQUIPO IDEAL!!.

Saúdos e hoxe a adestrar.

Xornada Atrasada. Xornada 21ª- Lamela 2 - Orillamar 0. Por 4 xornada consecutiva VINGANZA COMPLETADA!

O certo é que levamos esperando esta partido, polo que significaba para nos dende principio de tempada. Reinvindicarnos como un equipo, moi traballado e con ganas de agradar e deixar unha boa impresión no debut en Primeira Autonomica. Tamen e certo que o trato recibido na Coruña polo Orillamar deixou moito que desexar, polo que as veces e "mellor estar calado e parecer parvo, a abrir a boca a demostralo" e eso e do que pecou o Sr Adestrador do Orillamar. Sen darlle unha importancia que non merece, procedo a contarvos dende o meu punto de vista o encontro de este pasado Xoves.
O mister buscaba novas cousas e tamen "medicina de banqueta" que tan bo resultado lle esta dando, e asi mais que noticia o once titular, seria o mesmo banquillo de ahi o video que presenta esta crónica. Composto por Gonzalo, Pintiño, Cutrin, Raúl e Titi. A diferencia e que outros equipos non poden presumir de ter tales racambios, e tan certo é, que o mesmo Orillamar so fixo unha sustitución.
Saindo con: Ivan, Porto, Yeiko, Rober (Cutrin min. 64), Amosa, Oscar, Pibe (Titi min. 54), Mario, Pampo (Pintiño min. 74), Neira e Orosa (Gonzalo min. 24)

Comezaba o partido dunha maneira similar a que comezou contra o Sporting Ciudad, con varias imprecisións atrás, e con ganas de agradar mais do debido. Tamen e certo que no min. 24 un mal control de Orosa, acababa con este no suelo doendose da sua rodilla esquerda, "Killer" esperemos que non sexa nada, Orosa tivonos que deixar e dou entrada a Gonzalo, un Gonzalo motivado que dende o banquillo leva aportando grandes cousas. A pena e que te teñan que sentar para que vexas a luz. Dous penalties protestados polos amarelos (un deles moi claros sobre Neira) E tres claras ocasións por parte dos locais serian todas as aproximacións de ambos equipos na primeira metade.
Na segunda un pouco mais do mesmo, imprecisións, ganas de "gañar" canto antes, daba a sensación que queriamos meter o segundo antes que o primeiro. Pouco a pouco pasaba o tempo e ainda que varias internadas con perigo, puideron significar o 1-0 non foron o suficientemente claras.
E chega o minuto 74, e chega unha das leccións que deberian os adestradores bufons, os adestradores que lles gusta mais falar que actuar, os adestradores chorons, que veñen con 5 ou 6 pseudo-baixas, que xa de anteman son lobos vestidos de cordeiros, que cando non lles vai polo seu pao son uns autenticos Hooligans deste deporte, que se creen autenticos Señores Feudais dentro dos seus masextuosos castelos mediavais. Pois non amigos meus, aqui o que vale e falar actuando, falar dando un xiro de 360º o partido coas tua maneira de ver o fútbol. E como gracias a deus (ainda que non sempre) o tempo e o traballo pon a cada un no seu sitio, José Antonio doulle un autentico recital, de como se invirten os cartos nun curso de adestrador.
Moveu o banco, con dous cambios en 10 minutos, e un terceiro 10 minutos despois, movendo posicións e "cromos" para darlle un pouco mais de "punch" o equipo, por unha banda (a esquerda da defensa do Orilla) que facia augas, e asi, e nun magnifico balón profundo de Neira (o que o mister o acomodou por dentro para aproveitar este tipo de iniciativas) chebaba os pes de Porto que batia de maneira brillante e con suspense o porteiro coruñes. 1-0 a lata abreuse, e agora tocaria comernos a sardiña, e por fin tras varios encontros pola minimina, Cutrín colle un rechace dentro da area, e como so el sabe definir (sintoo Cotri de este non teño video), anota o segundo gol amarelo. Un autentico golazo, a bote-pronto, destes que meten os cracks na televisión. Ollo! So faltan 3 puntos para salvación, e as novas metas seguen intactas mirando o horizonte. Salvarse canto antes rapaces, salvarse e disfrutar de este momento, xa nos tocou sufrir, e certo... E agora non podemos disfrutar? Por que imos a renunciar a nada? 3 días despois vira o Bertamirans... xa sei que o da Vinganza Deportiva esta gastada, enton vamos a polo respeto que nos debe esta primeira rexional, o respeto que estamos gañando a pulso. Disfrutemos do momento si... pero por que non soñar? por que non pelexar por cotas mais altas? Non dubido de que o mister vos ensinará o camiño...RAPACES! o voso espiritu gañador fara o resto.
Gracias por outro "Domingo" de fútbol magnifico, agora pes na terra, e benvido a LAMELA.... FC Bertamirans! Estade seguros que non olvidaredes nunca esta visita a Mularedos!

Xornada 27ª. Dumbria 0 - FC Lamela 1 . Novos obxetivos no horizonte.

Soa sobrado, e ainda que a salvación non esta matematicamente conseguida. Fannos falta 6 puntos. Son dos que opina que si se poden conseguir esta semna non esperemos a vindeira. O Orillamar será o seguinte... temos outra vinganza deportiva, vaiamos deixando "cadaveres" no noso campo de terra. Eso será o Xoves, unha final, outra final.
Con respecto o partido de onte, dicir que somos un equipo peleón, dificil de gañar, que dun tempo atrás non encaixamos, somos xenerosos nos esforzos cos compañeiros, todos sabemos o que temos que facer e cando todo iso funciona, resulta que se ve reflexado no terreo de xogo.
Inicio da segunda volta 20 puntos, o mellor equipo da segunda volta (empatado con Meson) e este vai lider. Vamos que si chegamos a estar mais finos jejejeje.
Pois non, somos un equipo que loitaremos pola permanencia -6 puntos mais- e cando esa chegue (oxala pronto) teremos que reinventarnos para buscar cotas maiores (o ascenso esta claro que non) Pero unha 4 praza detras dos 3 grandes? No noso primeiro ano en primeira? Creo que debemos mirar o frente sen olvidarnos de mirar para atrás. E con todo dous fenomenos o mais puro estilo "Homes de Paco" vendo o partido, vaia dous cracks! Oscar & Oscar

Campo de Dumbria, espectacular, todas as instalacións son un escandalo. Tamen e verdade que as comparacións co noso son odiosas a si que mellor non facelas.
Vestiamos totalmente de azul.
Xogaron: Ivan, Pintiño, Jacobo, Rober, Porto, Amosa, Pibe (Raúl min. 84), Gonzalo ( Titi min. 60), Pampo, Neira e Orosa (Cutrín min. 82)

Costounos adaptarnos o terreo de xogo, e ainda que na primeira metade o Dumbria dominaba non chegaba (diciame o xuez de linea que para gañar un partido hai que tirar a porteria) totalmente dacordo. E certo que Iago estrelou un balón no longueiro na primeira metade, pero tamen e certo que Pampín tivo o 0-1 nunha ocasión moi clara. A falta de acerto nas escasas oscasións visitantes, e case nulas locais, resultaria no 0-0 o descanso.

Tamen como ben sendo habitual, o descanso marcou un punto de inflexión. E así na reanudación no min. 55 Pibe, cunha xogada clasica nel, regatea cara dentro o mais puro estilo Messi, con algo de fortuna tras un rebote queda franco encarando a un dos centrais, e así dandolle o balón a Pampin dentro da area (que ben se entenden estes dous) o dianteiro remataria a dereita de un Juan que nada puido facer.
0-1 o mellor que nos podia pasar, xa que dun tempo aqui, somos un equipo que ainda que decidindo mal nas contras, saimos con moito perigo da "cova".
Ese resultado activou o mister visitante, José Antonio fixo un cambio en funcion do marcador, Gonzalo deixoulle o sitio a Titi, e todo o que buscada o adestrador cumpriuse. Xa na primeira xogada, deixa sentado a un dos centrais, colga o balón e non atopa rematador. Con esa calidade e con eses espacios estaba a ser determinante, como si dunha partida de axedrez se tratase o Mister daballe un novo cariz o encontro, un cariz de matalo canto antes, o mais puro estilo Holandes, cando se poñen gañando sacanche un central para meter outro dianteiro, caracter gañador.
A partir de enton, vou a contar o partido o reves. Dende os 5 minutos finais, xa que o Dumbria acosou con mai corazon que cabeza, e a piches estivo de empatar, que nos quedaria cara de parvos polo acontecido minutos antes.
Juan, porteiro do Dumbria ata aquel enton estaba a ser a estrela do partido.
Unha xogada moi ben trenzada polo ataque visitante, con un balón profundo de Titi, que pibe tras caracolear, lle da a Pampo, para que cruce a esquerda de Juan (xa cho dicia o mister.... a dereita RamoN! a dereita!!) remataba cunha espectacular parada do porteiro local. Asi como unha baselina que lle sacaba a Titi a man cambiada. E un remate de Yeiko a bocajarro! que detia nun alarde de reflexos incrible.
Pois si, puideron empatar, tamen penso que non lles pitaron un penanlty por man de Rober, todo iso e certo. Tamen e certo, que si estamos algo mais atinados, hoxe estamos falando cun 0-3 ou 0-4. Simplemente esto do fútbol e cuestion de interpretación non? Claro que non... e cuestion de obxetividade.
Rapaces a verdade e que non sei que será, a nova posición do mister, o anillo de Pintiño, as novas zapatillas de Jose Antonio, o anillo de Rober, o ritual de Pibe e Oscar, que Baleiron este lesionado o mellor tamen da sorte. O café do Pozo?, tamen pode ser.
Pero a min gustame pensar e non me equivoco, que todo isto e polo traballo semanal, por todo o que corredes, polo caracter gañador que tendes, por que somos un grupo de amigos, e un vestiario tan unido, nunca morrera sen pelexar.
O ano pasado deivos as gracias por ese magnifico ano, este aindan non rematou, pero xa dende hoxe volo agradezco. Grandes xogadores e mellores persoas.
Gracias!
E o Martes... A ADESTRAR! que ben o Orilla!!!!

Xornada 26ª. Outra "vinganza deportiva" conseguida. FC Lamela 1 - Sp. Ciudad 0.

Imaxe: Faro de Vigo. Edición Deza


Desta volta, visitaba Mularedos un equipo que nos "humillara" en Coruña, o unico equipo que xunto co O Val, nos goleara sobradamente na primeira parte da tempada. Chegaban cargados de baixas, ainda que nos contabamos con 14 xogadores.

Xogaron: Ivan, Pintiño, Porto (Neira min. 46), Mario (Titi min. 76), Amosa, Oscar, Pibe (Raúl min. 80), Rober, Pampo, Gonzalo e Jacobo. Completaban a convocatoria, Sanchez e Cutrín.

Comezaba o partido, e xa nos 10 primeiros minutos notabase de que o Mister tiña razon, cando aseguraba de que "un esceso de ganas se podia volver contra nos". Asi neses primeiros minutos, ese esceso de ganas, puidonos pasar factura, erros en balóns faciles, e ataques con perigo pero que non soupemos materializar. Esa tónica dos primeiros minutos podriase xeneralizar a toda a primeira metade. Chegamos o tempo de lecer cunha sensación agridulce, tras fallar varias ocasións e gol, e coa angustia de que non era o noso dia de cara a porteria.
Na segunda metade esa falta de punteria puidonos pasar factura, a pesar de que non puidemos empezar de mellor forma, unha xogada de Mario en banda esquerda, que pon un balón certero para que Pampín se dispoña a empurrar, o central visitante non pode mais que derrubar o dianteiro dezano, un claro penalti que ninguen protestou. Dispoñendose Rober a anotar o seu segundo gol, en duas xornadas. 1-0 a lata aberta e a posibilidade de acadar os tres puntos, a pesar dos 40 minutos que quedaban por xogarse.
Estabamos nunha situación na que nos sentimos comodos (creo que non hai equipo na categoria que non se sinta asi, podendo xogar a contra) O Sp. Ciudad estirouse en busca da igualada, e eses momentos aproveitamolos para lanzar varias contras con moito perigo. A pesar de todo, a nosa falta de punteria en accións de contragolpe, puidonos costar cara en varios balóns colgados o interior da area local. Gonzalo en dous man a man, Pibe tamen en duas ocasións e Pampo en outras duas, xunto con un bo disparo de Neira que atalla Iago, e varias xogadas individuais de Titi, que non atopan premio. Todas estas ocasións que puideron matar o partido, non se anotaron polo que o nerviosismo se apoderou da bancada amarela.
Con seis minutos de prolongación, unha acción a balón parado, ou calqueira despiste, xa que os brancos sentianse con folgos para acadar cando menos un punto.
Non foi asi, e o pitido final dabanos uns mais que merecidos 3 puntos, que non achegan un pouco mais o obxetivo da permanencia. 36 puntos, 17 no que vai de segunda volta poñennos como o terceiro mellor equipo dende que a xornada 18.
O traballo ben feito, o traballo case a diario destes xogadores, as molladuras, o pasar frio nun campo en lamentables condicións de Luns a Venres, a intensidade, as ganas de victorias, o gran grupo que somos, grandes competidores, grandes persoas e grandes... "xogadores" jejeje. Creo que todo iso e o que pode darnos grandes alegrias, tanto nunha liga que se nos pon ben (ainda queda moitoooo moitooo) tanto como 9 partidos. 9 finais, o Domingo? Visitamos Dumbria, e todos queremos refrendar esta boa xeira de resultados. Refrendar que somos un gran equipo, puntuar seria magnifico e 3 puntos xa seria xenial. Pero vaiamos paso a paso, Luns... Mercores... Venres... traballemos coa intensidade, coas ganas que nos dan estos resultados, saiamos sen presión pero con TENSIÓN para acadar algo positivo.
Rapaces noraboa pola victoria de onte, sodes uns gran xogadores e mellores persoas.

Unha aperta, e hoxe.... A ADESTRAR!

Xornada 25ª. Remontada e 3 puntos máis. FC Lamela 2 - ATl Arteixo 1

Visitaba Mularedos un dos mellores equipos da categori, un equipo que non da fe na clasificación. Un equipo que se superreforzou dende xaneiro para salvar a categoria, e de categoria son os seus xogadores.

Pero resulta que visitaba a o tercer mellor equipo da segunda volta, o Lamela. E o seu fortin inexpugnable dende fai 1 volta enteira, a terra de Mularedos esta a ser talisman para o noso equipo. Que esta sabendo ir a "guerra" cando ten que ir para acadar brillantes resultados como o do pasado Domingo.

O equipo amarelo dispuxo de estos membros: Ivan, Pinto, Jacobo, Robert, Amosa, Oscar, Orosa, Porto, Pampo, Mario e Titi. Entraron na segunda metade: Pibe, Rubén e Raúl.

Dispoñiamos de un par de achegamentos o pouco de empezar, intentando meter o medo no corpo o equipo de Moreira, pero nun centro maxistral en banda esquerda do ataque visitante, Oscar remataba impecable de cabeza para anotar o 0-1, trascorria o minuto 15 e o Arteixo viase premiado por unha gran acción da sua dianteira. O gol caeu como unha losa pesada, sobre o conxunto de Jose Antonio, que se via incapaz de dominar a un equipo o Arteixo sobrado de calidade. E asi viamonos superados, cun xogo vistoso e combinativo do conxunto coruñes. Pero como e o fútbol, nunha xogada por banda dereita, un centro que intentaba rematar Pampín convertese nun penalty sobre o dianteiro, que a continuación anotaria Robert, de repente todo o dominio visitante viase truncado por unha acción puntual e protestada. 1-1 o descanso que nos dou folgos para seguir pelexando. E parece que asi foi, xa que o Arteixo parece que lle pasou factura a sua primeira media hora, ese despliegue fisico, mermou o pontencial visitante, ata o punto de que Pampín nun balón profundisimo encara a Marcos para anotar o 1-2 que a postre seria definitivo.

O Arteixo intentouno, pero con mais corazon que cabeza e non puido sacar nada positivo. O seu favor, un dos mellores equipos que pasaron por terras dezanas con moita diferencia.
Tres puntos mais ata un total de 33, xa estamos mais perto do obxetivo, pero tan lonxe como a 10 xornadas do final, agora non se nos pode escapar. Vamos a dar o "do de peito" rapaces, que o temos merecido por todo o traballo do ano.

Saudos

Xornada 24º. Valioso punto na casa do líder. Meson do Bento 0 - Lamela 0

Dia espectacular para a practica do fútbol. E día espectacular para visitar a un dos gallitos da categoria. En esta ocasión o lider aventaxado. Visitabamos o Mesón coa intención de facer un bo papel e sacar algo positivo.
Fumos en coches pola proximidade do campo, e debido a eso chegamos cono moita antelación.
Terreo de xogo en sensacionales condicións para a practica de este deporte. De boas dimensións e unha herba envidiable (a falta de constume e o que nos fai mais valorar un campo de estas condicións).

Asi saiu o CF Lamela: Ivan, Porto, Ruben, Rober, Amosa, Oscar, Pibe (Chicho min. 77), Gonzalo, Pampin (Tití min. 48), Orosa e Jacobo (Raúl min. 85)

Comezaba o partido cunha toma de contacto entre ambolos dous equipos, o parecer eles tiñanos un gran respeto despois do gran partido realizado en Mularedos, e eran conscientes de que non sería facil. Tamen cabe destacar, que o Val empatara o día anterior, e que lle sacan 4 puntos o segundo clasificado, o que implica que tamen puideron sair cunha relaxación excesiva.
Tras uns minutos co xogo trabado no medio do campo, unha xogada aislada deixaba o dianteiro ordense diante de Ivan, que resolveu con autoridade. Minutos antes, un clarisimo e tamen estúpido penalty cometido polo lateral dereito local, que non acerta a pitar o arbitro sería dos achegamentos mais perigosos, asi como un disparo dende lonxe de Rubén, un remate de Pampin, e 3 corners seguidos entre o minuto 44 e 46 da primeira metade, o ultimo cunha ocasión clarisima que Yeiko non acerta a meter.
Con todo isto, na primeira metade e co vento a favor, non notamos esa superioridade que "a priori" se lle presupon o actual lider da categoria.
Na segund parte, sendo concientes que os primeiros 10 minutos son claves, asi como os 10 ultimos, saimos a non encaixar e intentar sacar os tres puntos a contra. Pero seguiamonos atopando comodos atrás, sen que nos crearan moito perigo. Na primeira contra da segunda mentade, cando so trasncorrian 3 minutos, Pampin buscaba o disparo lonxano, e 1 minuto mais tarde pedia o cambio, xa que tiña moita fiebre e non se atopaba en condicións. Entraba no seu lugar Titi. Así e co Mesón metendonos no noso campo (sen crear perigo) unha boa xogada do ataque local, iba a rematar co dianteiro so de novo diante de Ivan. Este de novo "tapou" ocos para que se lle fixera de noite o dianteiro. Mais tarde unha falta lateral que se envenenaba tamen a sacaria o noso gardameta de puños. Ata ahi todas as ocasións mais ou menos importantes dun Mesón que non via como botar man dun correoso equipo amarelo. En total contabilizariamos 2 ocasións moi claras, e unha "media ocasión". Trascurrian os minutos, e as nosas opcións continuaba intactas, asi nos últimos vinte minutos, varias contras puideronnos dar o encontro. Unha delas, recibindo Pibe no perfil dereito do ataque visitante, centra un balón que bate na man dun dos defensores roxibrancos. O arbitro por segunda vez no partido fai oidos sordos as protestas amarelas, e non pita nada. Outra intarnada maxistral de Pibe por carril dereito, acaba en centro para que completamente so de marca, Yeico non consigo remachar o balón dentro da meta local. Seguian as ocasións a contra, sentindonos comodos sendo dominados e saínda da "cova" para levar un premio maior. Titi en sendas xogadas persoais de moito merito, tivo as duas mellores ocasións do encontro, que na resolución non supo remachar. E Orosa, tras un mal despexe dun dos centrais locais, e coa porta vacia, dende o borde da area non puido acadar o 0-1 tras un mal control.
Asi pitaba o arbitro o final, cun 0-0 que nos da un punto importante para nos, e coa sensación de poder acadado os tres puntos. Ainda que visto o visto o partido o puido levar calqueira. Eso si... o noso traballo esta vez veuse premiado con alomenos un punto que se nos negou en outros encontros do mesmo nivel. Puntuar fora e intentar gañar ou sumar na casa e o que debemos facer para intentar salvar a categoria, que ainda que esta mais perto, esta tan lonxe como a 15 puntos que a estas alturas son ainda moitos, moitos puntos.

Agora darvos a noraboa polo partido do domingo, un partido serio, un partido no que estivestes motivados. Supoño que pola entidade do rival. Pois agora si... ven un Atl Arteixo superreforzado que vira a acadar a victoria en Mularedos, agora mais que nunca debemos de facer do noso campo un autentico fortin, e devolverlle a "xogada" novamente en outra revancha deportiva, de ese 1-0 que encaixamos en Arteixo, vaiamos partido a partido, domingo a domingo. Acadando puntos, intentando sumar, debemos seguir traballando pola semana como ata agora, porque parece ser que ese traballo sucio feito o frio e pola noite nos esta dando os seus frutos. O dito a seguir traballando, e a seguir pelexando.
Xa en breve recuperaremos xogadores das suas lesións ou molestias, e o grupo será mais forte, por que todos somos necesarios e ningun imprescindible. Eso demostraremolo cada domingo, daqui ata o final.

Unha aperta a todos.

Fichaxe estrela do FC Lamela - "Manu" Cutrín, a saga continua...

Sen comentarios...

Xornada 23ª. Revancha Deportiva Cumprida. Lamela 2 - San Tirso 0

Gran dia para disputar un partido de fútbol. Vindo para o campo enterabame que o noso Gonzalito perderá o avión e o Mister non podría contar con el para xogar frente o San Tirso.
Chegabamos as 15.00 horas para que Rubén probara si estaba en condicións de xogar, e as 15.15 (hora da convocatoria) empezaban a chegar os rapaces, entremezclando o noso azul co verde do San Tirso.
Con 26 puntos, tiñamos a posibilidade de achegarnos a tan so 3 puntos do 5 clasificado, que con 32 puntos, visitaba Mularedos.

Ivan, Pinto, Ruben (Raúl min. 80), Mario ( Rober min. 65), Amosa, Oscar, Chicho (Titi min. 60), Porto, Pampin (Pibe min. 75), Orosa e Yeiko.
A pesar das baixas importantes do Lamela, Jose puido realizar un once competitivo, con Ivan na portería, Amosa e Porto de centrales, con Pinto e Ruben nos laterais. Dou pivotes por diante -Oscar e Mario- con Chicho en banda dereita e Yeiko en banda esquerda. Pampo xogaria en punto con Orosa de enganche.
O San Tirso un equipo de moito toque, con vos xogadores, o “10” e o “11” eran dous moi bos futbolistas. Pero o campo non estaba para ese toque, e cando se deron conta e tras un saque de corner caelle un balón rechazado a Oscar para que defina a perfección. 1-0 e o partido poñiase de cara para os amárelos. E máis por que o San Tirso non daba sensación de perigo. So nunha ocasión e tras un disparo dun xogador coruñes, un compañeiro repele o balón que se convertía en gol.
Chegabamos o descanso, o marcador a favor e con recambios de garantía no banquillo. Cando un equipo se che da ben daseche ben, xa que no de ida, si non e polos 9 minutos de desconto, o San Tirso non nos empataría. E digo que se nos da ben, por que na reanudación, e cando so iban disputados 4 minutos, Pampín deixaria un balón de cara na frontal da area para que Yeiko cun espectacular disparo anotara o 2 na conta do Lamela e o seu primer gol en partido oficial. O outro dia criticaban o lateral esquerdo do Lamela, onte non puideron volvelo a facer, non, non por que meteu un bo gol, por que xogou de interior….jejejeje.
Minuto 50, e daba a sensación que os 3 puntos se quedarían en Mularedos.
Chicho tras un gran partido, deixaria o sitio a Titi, con máis de 40 minutos por diante, Titi deixaria detalles da sua grandísima calidade, en varias xogadas individuais. Rober entraría no sitio de Mario, coa entrada de “Persi” o equipo gañou en empaque, en tamen no desplazamento en longo onde os amárelos buscarían o terceiro “ a contra “. Reservando a Pampin, e dandolle minutos a Pibe para que colla ritmo, e tamen coa entrada de Raúl para darlle minutos, acabarianse os cambios.
O San Tirso buscaría recortar distancias con balóns profundos sobre ambolos extremos, pero tanto Porto como Amosa, estiveron inconmensurables. Sensacional Porto, dende que viñeches esto parece que vai sobre rodas, sigue traballando.
Minuto 95, final, 29 puntos, que nos poñen en disposición de seguir loitando, xa que sigue todo tan igualado que da medo mirar para abaixo, e vértigo para arriba, xa que temos o 5 clasificado a 3 puntos. O vindeiro partido… visitamos o líder, tamen temos outra revancha, marcharonnos con 3 puntod e Mularedos, e eso temos que amáñalo, teñenos que devolver cando menos 1 punto. Lideres? Aquí non foron superiores, a si que vaiamos coa ilusión que nos pode dar algo positivo, sen renunciar a nada, e pensando que son eles os que deben vir a polo partido, son eles os que deben vir a polos tres puntos. Nos? Seguir traballando, seguir coa ilusión da salvación, e a seguir con este magnifico grupo. Onde se demostra esto? Pois no campo o domingo, os luns, mercores e vernes adestrando, e tamen nas ceas…
Rapaces descansade e vemonos o Mercores.
Saúdos.

Previa: Xornada 23º F.C. LAMELA - San Tirso. Mularedos debe ser un fortín.

Ainda foi onte cando inmerecidamente caiamos no campo do Mugardos, e xa estamos a 2 días de disputar un partido vital para nos, o Lamela-SanTirso. Un partido no que temos moitas contas pendientes, o resultado en Coruña foi 3 a 3 e marchamos coa sensación de que nos "quitaron" 2 puntos, e o noso deber intentar que "nolo devolvan" o domingo. Facerlles ver que a Lamela hay que vir a sudar para sacar algo positivo. Sairemos coa idea de facer un gran encontro e conseguir algo positivo, despois o remate do partido verase que foi o mellor ou o peor que nos puido pasar.

Seguimos con baixas importantisimas, as de Baleiron e Sanhez, unense esta semana as de Cutrín e Neira. Agora e onde debemos e presumir da gran plantilla da que dispoñemos, e agora e o momento de demostrar que todos somos importantes.

O San Tirso pola sua banda, vira a intentar puntuar a Lamela, ainda que dende unha posicion mais comoda, toda a comodidade que lle dan os seus 32 puntos. O ascenso para eles esta imposible, e a salvación esta casi feita. Polo que viran a disfrutar, co cal serán ainda un rival mais perigoso, por que non estarán obrigados a nada, e esa soltura coa que dispoñen pode facer que lles saian as cousas ben.

Por contra nos, debemos impoñernos como locais, e despregar todo o noso fútbol si queremos alonxarnos dos postos de descenso.

Todos son importantes, pero este partido en concreto podo marcar moito a clasificación e realmente dicirnos a que nivel estamos.

Iba a seguir a suxerencia de Robert, e poñer un posible once, pero como non teño nin idea e ese traballo so lle corresponde a unha persoa voume abster. Ademais eu pondriavos a todos titulares (jejejejje) a todos menos a ti Persi! Que xa non somos amigos.

Saúdos e ata a noite.

Xornada 22ª. Dura derrota no campo do segundo clasificado. Mugardos 2 - Lamela 1

Como dixo Lotina cando perdeu no Bernabeu: "a pesar de sair derrotados, o traballo realizado danos confianza de seguir nesa linea". Vale que tampouco son moi aficinado do adestrador do Depor, pero creo que resume a derrota pola minima no campo do actual segundo clasificado.

Alineación: Alfonso, Pintiño, Ruben (Titi min 46), Porto, Amosa, Oscar (Persi min. 65), Orosa, Cutrin (Mario min. 75), Gonzalo, Neira (Chicho min. 30) e Jacobo.

Como chovia de camiño a Mugardos, e pensar que se suspendeu o Domingo pasado o fútbol... o chegar o campo reviviamos situacions anteriores, como o campo do Val. Xa sabiamos a onde viñamos, e a ferramenta a empregar. Eso si, non se puido tomar contacto co terreo de xogo ata o comezo do partido, xa que estivemos a quentar nun campo de terra anexo as instalacións principais. Correcto foi o recibimento do "stage" deportivo e humano do Mugardos que estiveron moi atentos como anfitrions.
No campo foi outra historia, visitabamos unha das escadras favoritas para o ascenso, que xogaria con 3 baixas por sancións, non menos importantes serian as nosas, Baleiron e Pibe por lesión, e Pampo por sanción. Sanchez e Raúl por outra banda estan collendo o tono físico, despois dun longo paron.

Con todo saiamos cun esquema un tanto diferente, en busca de contrarrestar o, en teoria, poder ofensivo do equipo local.
Nos primeiros minutos e xogando a contra, dispuxemos de un par de achegamentos sen moito perigo, asi como eles tamen tiveron un par de faltas laterales que non supuxeron maior problema para a zaga amarela. Pero foi nunha xogada embarullada, cando no minuto 10 da primeira parte o Mugardos se iba a adiantar no marcador. Unha xogada de mala fortuna que desta volta non nos acompañou. A pesar do gol encontra, nos seguimos o noso, e nun deses ataques, Neira remataria lesionado, dando entrada a Chicho na punta de ataque. Momentos despois e tras unha tangana, o Mugardos quedariase cun home menos, por dobre amonestación. Repetiase o guión ofrecido no partido da primeira volta, a pena foi e que se repetia de principio a fin. Chegabamos o descanso con esa derrota pola minima. José moveu o banquillo para dotar o equipo de un chisco mais de calidade na punta, e asi entraria Titi por un dos centrais (Rubén). Todo ese cambio de cromos e de debuxo, daria os seus frutos cando Pintiño (bo partido, sen tempo non era) Encara o seu marcador e tras un "caneo" logra poñer o balón o carazón da area rival, un dos centrais locais non logra despexar o balón e Titi con remate de cabeza impecable a veria do pao dereito da porteria local, logra anotar o merecido empate a 1. Digo o de merecido por que ata enton non estabamos merecendo perder o partido. O Mugardos coa ambición que se presupon debe de ter un equipo que esta pelexando polo ascenso, e mais na sua casa. Foise descaradamente a polo partido. Deixando uns ocos cos que buscariamos o segundo tanto, a pesar de que nos valia o empate. E esas oportunidades chegarian, tras unha falta botada por Titi, que se vai alta. E a mais clara a falta de 10 minutos para o remate, cunha gran xogada de Orosa, que lle da o pase "da morte" a Chicho para que este de primeiras non acerte a metela. E como as "desgracias" non veñen solas, na seguinte xogada e tras blocar Alfonso un balón facil, este pretende sacar rapido sobre Titi... despois todo foi tan rapido e eu mesmo me atopei sen folgos para mirar o campo. Sen creer o que acababa de pasar. Alfonso na sua ansia de sacar o balón rapido, pegoulle a un dos centrais na espalda, deixandoo so o dianteiro local para que anotará o 2-1 que a postre seria definitivo. Un golpe de mala sorte que sempre e dificil de dixerir. A pesar de todas as desgracias ocorridas, fumonos arriba en busca do empate, con mais corazon que cabeza, pero eso si o que ninguen nos pode negar e ese espiritu combativo que desexo e espero nos de a salvación.
As desgracias as que me refiron a pesar do gol, son as lesións de dous xogadores que estaban nun gran momento de forma, Neira (un dos principais referentes dentro do vestiario) e Cutrin (xa un clásico que estaba a pasar unha segunda xuventude)
E sinxelo sacar o malo, sacar todo o pesimo do Domingo, vir para a casa, nun autobus todos xuntos, hora e media de camiño, tras unha dolorosa derrota, nas circunstancias nas que se produciu, as lesións de ditos xogadores, e a cara de parvo que che queda despois dun magnifico traballo realizado pola semana. Eso e moi facil, sacar o malo e faciliiiisimo.
E o bo? Son dos que cree que ainda e mais sinxelo, o bo e que supemos competir, o bo e que todos fumos importantes, o bo que somos un gran grupo e eso demostrase cando veñen mal dadas, o bo é que hoxe adestraremos para puntuar o domingo, o bo é que non escoitei unha mala palabra no vestiario, o bo e que non baixamos unha sola posición, o bo é que o que non nos mata fainos mais fortes. E por todo iso, o Domingo intentaremolo outra vez, interaremos conseguir o que tan ingratamente se nos negou este domingo.

Por que somos un gran grupo, por que somos un gran vestiario, por que cando se gaña, gañamos todos, por que cando perdemos perdemos todos. Por que aqui somos todos importantes (ata eu...), por que sin Alfonso e Mario non teriamos esas pseudo-pelexas que tanto nos fan rir, ou sen Robert, Pintiño e Ruben, os meus dedos estarian desnudos. Sen Jacobo e Fli dandose "caña" no tuenti... non seria o mesmo. Sen Titi e Pibe e os seus "trucos". Sen Cutrín, Chicho e Neira esto non seria un equipo de "altura". Ou eses outros dous rapaces que calquera dia se matan por cortar un balón, mmmm como eran, Porto e Amosa vaia espiritu gañador tendes!!!. E que seria de nos sin o "6" da categoria, ese que ten os tobillos inchados de levar, e os codos tamen inchados de dar. E que me dicides do "9" que e como o Raúl : "el que nunca hace nada" pero que cando non esta, ufff como se te bota de menos. E os correcaminos Orosa e Gonzalo que deben de ser dun "pesao" no campo, daqui para ala, de lama ata as orellas (si chego a facer eu eso, botaria un mes na cama recuperandome). E logo Raúl e o seu "humor" tan especial, que seria de nos, ou mais ben de min (vente xogar a partidaaaaa). Non me olvido non... Sanchez o "eterno capitan" a entrenar e coller o tono, que aqui facemos falta todos, deixa de queixarte. O xogador 21 e Baleiron... gran cómico, polo menos rimonos, jejejeje, volve pronto Furelossss!! .Que seria de nos sen cada un de nos? Ou que seria de vos, sen un Capitan Xeral, que dirixa a nave a porto seguro? Pois non seria nada de nos. Todos, absolutamente todos conseguiremos o que nos propuxemos a principio de tempada, un partido mais, a meta mais cerca e o mesmo tempo tan lonxe...
Vamos a adestrar rapaces, que estas cousas e moitas outras, son as que marcan A DIFERENCIA!

Apertas!

Golazo de CUTRIN en Ribeira

Xornada 20º. Rival directo KO. Progresión OK.

Partido importantisimo, xa no so pola nosa posición ou pola deles. Senon por que era o vindeiro, o do domingo a domingo, co que pasado o dia do partido o seguinte e o mais importante da tempada.

Para nós o mais importante da tempada as 16.00 horas do domingo era a visita que tiñamos que facer a Riveira, un equipo que nos pegara un "meneo" na primeira volta e co que encaixaramos a primeira derrota da tempada. Co animo dunha revancha deportiva e coa intención de sacar algo positivo - un empate seria un bo resultado - chegamos o campo da Fieiteira co mal tempo que caracterizou toda a fin de semana.

A pesar de todo elo, o tempo deunos cancha para comezar o partido. Co seguinte equipo.


CF Lamela: Alfonso, Pintiño, Jacobo, Mario (Robert min. 70), Amosa, Porto, Orosa (Chicho min. 82), Cutrín (Rubén min. 84), Pampin (Tití min. 60), Neira e Gonzalo.

Baixas: Raúl, Baleiron, Sanchez e Pibe (Lesión); Oscar (Sanción)

Empezamos como si se tratase dun partido na casa, buscando sen reparos a porteria rival, e así nada mais comezar, o zurdo lateral local non consigue controlar un balón que chega a Orosa para que este se escore demasiado a dereita e golpee fora, nunha clarisima ocasión. Esa xogada iba a ser a primeira de moitas erradas polo conxunto amarelo.

Uns minutos despois e tras un magnifico pase interior de Neira sobre Gonzalo, este e nun man a man co porteiro, non logra anotar o primeiro tanto visitante. Ainda nos estabamos a lamentar da ocasión marrada, cando Cutrín nunha boa xogada elaborada pola dianteira - Neira, Gonzalo, Pampin e Cutrin - remata de punteira a cepa do pao esquerdo da porteria do Riveira. Todas elas nos primeiros 20 minutos de partido. Tamen hai que dicir que eles tiveron chegadas, ainda que sin un perigo claro. Alfonso sacou un balón envenenado nunha falta lateral, e Amosa sacou un de cabeza que estaba na mesma situación.

Pero chegaria pasado o ecuador da primeira parte o gol que supoñia o 0-1, un balón que controla Cutrin en 3/4 de campo, despois dun mal control, refaise colocandoa para esa perniña que dios lle dou, e cun latigazo, mete o coiro por toda a escadra. Un autentico golazo que so xogadores como el poden anotar en esta categoria, benvidooooo "COTRI" a sua celebración o seu grito de rabia deixou sair toda a "presion" que se autoimpoñia dende que comezou a tempada. 0-1 Resultado xusto ainda que escaso para os meritos de uns e de outros. Con el chegariase o descanso.

Na reanudación, o guión cambiou, o Riveira veuse arriba, con moito toque, pero sen profundidade, e os amarelos xogarian a contra en busca de matar o partido. Así un bo roubo de balón de Gonzalo, que asiste a Cutrín para que este poña en bandexa un balón que empurra as mallas o noso "9", Pampo anotaba o seu sexto gol da tempada. Pouco despois deixaria o campo para a entrada de Titi. 0-2 e salvo hecatombe os tres puntos tiñan dono, so a falta de acerto nas contras, ou decisións erroneas, nos impediron aumentar a renta. Titi tras deixar atras o Brion, e fallar no man a man, ou un balón sobre Gonzalo que este controla co peito, e Orosa non consigue anotar. Asi como varias contras levadas por Neira e Chicho - que entrou por Orosa - .

Tres minutos de desconto para acadar a nosa 6 Victoria, 2 fora da casa. 3 Puntos importantisimos, 7 de diferencia ou 8 si contamos o "Gol Average". E unha victoria que como a de fai 7 días o unico que nos pon e en disposición de seguir traballando xa que non esta o obxetivo da permanencia cumprido, nin de lonxe.

Agora entendo que ese bo ambiente, ese bo traballo feito pola semana, cando non saian as cousas. Ese espiritu, fixo que pouco a pouco seiramos do pozo. Eso si coñecedores de esa situación entre todos fagamos por non volver as andadas. Humildade e traballo di un sabio adestrador que coñezo :=) E co que comparto os 7 días da semana.

Cabeza fria, o domingo... outra venganza deportiva. Debennos 1 punto o 3, pero algo nos deben, seguramente non no lo den. A si que... COLLAMOLO NOS!!

Ata hoxe a noite rapaces. Vinde abrigados que fai moito frio.
Saúdos

Xornada 19º - Victoria importante ante un rival directo. CF Lamela - Meiras CF 3-0

Espero poder continuar cada Luns, contando as crónicas do Lamela, espero poder escribirvos toda a segunda volta, xa que perdín esta boa costume que sei que me agradecedes.

Tamen procurarei facer o venres unha "previa" das finales que disputaremos de aquí a final da tempada.

Chegaba o Meirás un equipo o que vencemos 1-3 na primeira volta. E debe de ser que se nos da ben, por que onte volvemolos a vencer, esta vez por 3-0. Un equipo moi xoven, que esta canda nos, a pelexar por non descender.

CF LAMELA: Ivan, Pintiño, Jacobo, Mario (Rober min.66), Amosa, Porto, Chicho (Pibe min.45), Gonzalo, Pampin (Tití min.76), Neira e Orosa (Cutrín min.79).

MEIRAS CF: Oscar, Pita, Filgueira (Adrian min. 49), Pablo Mesa (Sergio min.60), Marcos Vidal, Lorenzo, Leira, Eric (Pablo Cesar min.38), Conde (Alfonso min.60), Pablo Rivera, Carlos.

Coas baixas de Oscar e Rúben por sanción, e Raúl, Baleiron e Sanchez por lesión, o mister facia un once competitivo para disputar un partido importante para nos. Unha derrota podianos meter mais no pozo, e unha victoria simplemente nos pon en condicion de seguir loitando, a un paso dos postos de descenso. Ainda que por fin e despois de 12 xornadas en postos de descenso saimos ainda que sen durmirse nos laureles.

O tempo respetou Mularedos e asi comezabamso un partido vital. Dende o primer momento e xa no que se esta a convertir nunha costume cando xogamos como locais, saimos moi enchufados o partido, dende o primer minuto fumos a polo partido. E así nun balón interior tras un roubo na saída do Meiras, Neira - que bueno que viniste - anticipandose o porteiro visitante anotaba o 1-0, o gol da tranquilidade, o gol que nos poñia por diante e co cal nos sentiamos mais seguros no terreo de xogo. Ainda non trascurrira a media hora de partido, cando un magnifico pase de Orosa porriba dos centrais, aproveitao moi ben Pampín que define con calidade porriba do porteiro - que bueno que "volviste" - 2-0 , ecuador da primeira parte e o resultado estaba decantado o noso favor con moita solvencia. Incluso contamos con 2 ou 3 ocasións para incrementar a conta antes do descanso.

No tempo de lecer, Chicho con un golpe no seu xemelgo, deixaba o sitio para que entraba Pibe.

O segundo tempo comezaba como o primeiro, cun claro cor amarelo, asi en dous foras de xogo dudosos, e un penalty clamoroso a Pampín, o equipo de José Antonio, non daba "matado" o partido e tocaria "sufrir". En un par de aproximacións do Meiras, cun remate dentro da area dun xogador visitante, que saca moi ben Ivan, e un remate de cabeza que se marchou por pouco, foron as mellores ocasions do Meirás, que via como se lle esfumaba a oportunidade de poñer nerviosos os de Mularedos.

Neira e Rober dende fora da area puideron incrementar a conta. Tras unha agresión a Pampín o borde da area, Neira teria outra oportunidade a balón parado que se foi por moi pouco. O central Marcos Vidal deixaria con 10 os visitantes tras outra dura entrada 5 minutos despois. Xa no min. 76 cun home menos, o equipo do Meiras descolgaba xogadores nunha busca suicida de ir a polo empate. E así Cutrín tras unha carreira dende o centro do campo, cruzaba cono moita calidade ante a saída de Oscar Gonzalez.
3-0, minuto 84, 3 puntos, golaverage a favor cun rival directo. 10 na taboa (ainda que a 1 punto do descenso) e +1 no golaverage particular. Sin dúbida un bo domingo, como todos os domingos nos que se saca algo positivo.

Agora so queda seguir traballando, xa que todo o que fixemos ata agora non valdrá de nada se non lle damos continuidade. Vindeiro Domingo, Atl. Riveira, outro rival directo que nos sacou as cores en Mularedos. Xa que foi un equipo que nos dou un "repasiño" na primeira volta. Agora espero que teñades ou teñamos gañas de unha vinganza no aspecto deportivo, que nos faga sacar algo positivo na nosa visita a terras riveirenses.

Rapaces saúdos, e hoxe a adestrar.
(Sobre todo ti "Persi")

Nubes e Claros. Lamela 3 - Dumbria 0

Xa sei que e ventaxista actualizar hoxe, despois de gañar 3-0, pero e que por suposto estase de mellor humor, sen olvidar que non conseguimos nada.
Tamen vou a cambiar a imaxe, porque me dixeron que a da choiva era algo triste. Pero tampouco vou a poñer un sol, por que ainda non se ve o sol, poño nubes e claros, a ver si o sol o vemos o domingo.

Once Inicial: Fli, Pinto, Jacobo, Oscar, Amosa, Rober, Mario, Baleiron, Pibe, Orosa e Pampin. Tamen xogaron: Neira, Chicho, Cutrin, Ruben e Adrian.

Primeira Parte: Goles de Pampin, e Pibe (de Penalty)
Segunda Parte: Gol de Baleiron.

Non vou a facer ningunha cronica, xa que intentarei cambiar a maneira de facelas a partires de esta semana, pero terei que pensar como o fago.

Hoxe estou pouco traballador. Felicidades pola victoria, pero a seguir traballando, sen ir mais lonxe, hoxe mesmo as 9,15.

Saudos.

Crónica 5ª Xornada. 3 Derrota consecutiva. Non choveu nunca que non escampara.

A pesar das malas sensacións vividas no previo do partido, que despois se chegaron a confirmar. A tarde estaba boa para xogar o deporte rei, dia de festa en Lamela, co que en teoria se dispoñia unha boa entrada.
Despois dos dous pinchazos anteriores o mister dispoñia un novo debuxo táctico para correxir antigos erros.

Once Inicial: Ivan, Mario, Ruben, Sanchez, Amosa, Oscar, Orosa, Neira, Pampo, Adrian e Jacobo.
Completan a convocatoria: Chicho, Alfonso, Raul, David e Cutrin

Con todo iso, comezaba o partido, despoid e estar charlando tanto com mister como co segundo do Mugardos, si chegan a leer esto un placer coñecervos, so espero que poidamos na segunda volta repetir resultado... 1-2.... :)

O Mugardos viña coa leccion ben aprendida, e sen compricarse nada. Con un xogo moi espeditivo, o que mais, ata o de agora nas 5 primeiras xornadas.
A media hora de xogo, e tras unha falta de 40 metros, o dianteiro do conxunto ferrolan, remataba compretamente so, para anotar o 0-1 outra vez tras un erro defensivo, compricabasenos o partido.

Temos ese defecto, que parece que nos teñen que anotar un gol, para que reaccionemos, e asi, 10 minutos despois, tras un bo saque de esquina de Neira, Pampo anticipando a sua marca, anota o seu primer tanto na categoria. Un bo gol.
Nesa mesma xogada, ibase a producir a expulsion dun xogador do Mugardos, que deberia marcar o encontro.

Así fomos o descanso, co 1-1 e en superioridade numerica.
Todo deberia estar a favor, e saimos na segunda metade a polo partido, pero outra falta de concentración, e outro erro, supoñianos perder cando menos un punto.
Tamen temos que ser conscientes que ainda que non se poida acadar os 3 puntos, nesta categoria todo o que sexa puntuar e moi importante.

So dicirvos, que ainda que doen estas derrotas, -3 consecutivas- podemos sair desta "minicrisis" aportando as nosas mellores armas, traballo, esforzo e sobre todo EQUIPO!!!.

Tamen pedirvos perdon, por que este tipo de derrotas doen tanto que as veces te enfadas, enfadaste con todo. Contigo, con vos, co todo o que se move, pero si somos conscientes de que si cando perdes tes esa sensación e porque sabes que se pode sair.

Saúdos e a ver si me facedes escribir a proxima crónica cunha alegria.!

Segunda derrota consecutiva da tempada. Quen con nenos se deita, mexado se levanta.!

Antes de nada, perdon pola tardanza. Pero a ver si a proxima e unha victoria, e asi fagoa de mellor gana.

Camiño de Elviña, coa mente posta en recuperar 3 puntos perdidos na casa, un rival compricado polo que vai de liga. Orillamar, equipo invicto, que a postres saldria do partido como actual lider.

Comeza o partido na nosa linea, sendo dominados pero podendo sair con contras perigosas. Duas ocasións para poñerse porriba no marcador falladas, e na primeira que teñen eles anotan o 1-0.

O mellor que nos podia pasar, e que case a continuación empatabamos o partido, e o encontro volvia a comezar. Sen tempo para mais, chegamos o descanso.

O perigo era estar concentrado os primeiros 15 minutos, outro gran error, encaixando o 2-1 no primeiro minuto da reanudación. Outra vez a remar contra corrente. O mister cambiou o debuxo a falta de media hora, e pasamos a dominar o encontro, e eles a contra a intentar matar o partido.
E ahi empezou o espectaculo, primeiro un claro penalty cometido sobre Bechi, e despois un gol anulado a Neira, pecharonnos as portas de polo menos sacar 1 punto da nosa visita a Coruña.

Cometemos erros, eso esta claro... pero o que non pode ser e que os que manexan o partido, cometan unha infinidade deles, para tirar por terra o traballo de 21 xogadores, feito durante 3 días, de noite, pasando frio, perdendo horas de estar coa familia. E que chegues o domingo e 3 "mocosos" che quiten algo que por dereito mereces.
Acostumemonos a este tipo de actuacións, e o que esta claro e que ou eres infinitamente superior, ou senon "date por jodido"

Saúdos e ata a proxima crónica.

Crónica 3ª Jornada. Lamela - Atl Riveira. Primeira derrota da tempada.

Boa tarde para xogar o fútbol, algo de bochorno pero a auga respetounos. O campo ainda que de terra... pois parece que pouco a pouco mellora. Comezamos o encontro cun once que varia nunha soa peza con respecto a do partido de Meiras, faltaba un xogador neste caso por unha causa obrigada, unha microrotura. Enton sacando a Rober do once inicial, os que comenzaron foron os seguintes:

Alfonso, Orosa, Jacobo, Sanchez, Amosa, Mario, Oscar, Gonzalo, Cutrin, Bechi e Neira.
Compretan a convocatoria: Pampo, Adrian, Fli, Ruben e Raúl

O Riveira comezaba forte asediando a porteria amarela, e o balón non parecia querer sair da area do equipo local. Nun balón que non conseguimos despexar, Mario fai un penalti claro sobre o dianteiro Riveirense, nada que obxetar, sobre todo por que Alfonso de magnifica estirada detivo para evitar o 0-1 no marcador.
Non dabamos sensación e perigo, ainda que coa calidade individual de cada xogador puidemos aproveitar varias xogadas a contra. Pero cando estabamos intentando safarnos do dominio do Riveira, encaixamos o 0-1 dun lanzamento dende fora da area do equipo visitante. Un bo gol que nos poñia en disposición de ir a polo partido. En canto nos demos conta o colexiado pitaba o camiño os vestiarios, sen poder creer o que nos estaba a pasar.
Pareciamos unha caricatura do encontro do domingo anterior, pero tampouco vamos a estar tan atinados domingo a domingo.

Saimos na segunda metade, dispostos a ir a polo partido, e arriscando a que o Riveira nos matara nunha contra. Tivemos algunha ocasión para empatar, unha de Pampo que chega moi forzado e outra de Neira que remata fora despois de un bo centro de Sanchez. A pelotiña non quixo entrar, e non acadabamos o premio que estivemos buscando durante toda a segunda metade.

Ata ahi pode ser unha crónica un tanto sosa... pero como sempre dixen o blog e algo un tanto persoal. E cando se perde xa se sabe que non se fan coas mesmas gañas.
Despois sucederon un par de cousas das que se falaran hoxe no adestramento.

Pero sabedes o que vos digo? Ayer perderonse tres puntos! E cando sain do vestiario de darvos a todos a man como acostumo a facer, e felicitarvos polo traballo (que as veces non ten a sua recompensa) sain para fora e disenlle o mister: "José encantame ver asi os rapaces"

E non e que me guste vervos mal, ou cabizbaixos. Simplemente que ainda que sei que despois de unha derrota as caras son longas por que teñen que selo, notei que non so era por eso, senon por que sabemos que todos podemos dar mais, que non competimos en primeira rexional como unha mera comparsa, porque queremos facer grandes cousas (ainda que descendamos) por que como moi ben apunta Oscar no foro... presumimos de ser o mellor vestiario da Segunda do ano pasado. E sabedes que vos digo? ESTE ANO VAMOS A PRESUMIR, NON DE SER O MELLOR EQUIPO, NON DE TER OS MELLORES XOGADORES, SENON DE SER O MELLOR VESTIARIO DA PRIMEIRA, O MELLOR GRUPO DE AMIGOS E A MELLOR FAMILIA!

Din que nos queren janar... seika me jodes? Non vin eu que ninguen individualmente lle gañara a FAMILIA que comparte Luns, Mercores, Venres e Domingo. Eu con meu pai e miña nai discuto moi a menudo... pero que ninguen mos toque... pois o mesmo vos digo, tamen podo discutir con vos a diario... pero que ninguen me os meus xogadores queridos. Os meus porteiros que son como o dia e a noite (na variedade esta o gusto), que ninguen me toque os meus dous "tucos", Rober e Mario. Ou os meus defensas preferidos Amosa e Sancho, o o meu querido señor dos anillos Pintiño, ou o dos codazos e pipas... Ruben jejejeje, os meus gnomos...que van na puta llama, Cotri e Chichiño!!! o do maquillaxe...e os brazos, Yeiko! a parella titular do truco (Pampo) e o suplente (raúl.... jejejejejeje non te celes!!!!). Tamen o que non me da vendido un movil movistar... ten delito! Scholes como o boutizou "FON", o de Queiruga que cando se poña ben vai a dar moita guerra, David. Os globertrotter, os magos do balon Neira e Bechi! O "tripode" do equipo Adrian! como o jocker no poker un comodin. "O Pelat" Gonzalo!!! como te añorabamos gonsalooooo :). O meu "pekeno" preferido... que ainda lle debo un par de rascadas RIBEIRA!!! E creo que me falta un... mmmmm, o que pasa e como non xogou nada ainda... o fichaxe galactico que xa parece Ronaldo, festa en tenerife en londres.... pero como ben dixo Cutrin: "Quen dixo que Baleiron non viña a nada" rebautizado como o home do churrasco ou GAucho-man, Baleiron.

Pois a todos a todos, por que ten razon José, todos necesario ninguen imprescindible. TODOS NECESARIOS! Vaia vestiario... si somos a envexa da primeira, por favor rapaces... sigamos sendo a envexa!

Un abrazo a todas e hoxe a adestrar panda de vagos (non todo iban a ser piropos jejeje)

O Lamela ponse lider na segunda xornada. 6 puntos de 6 dispusputados. E a seguir traballando.

Pois si...recen ascendidos e lideres. Para min unha anecdota. Unha anecdota bonita, por aquelo de que ainda que so sexa por unha xornadas estemos lideres. Como eu sempre digo, son 6 puntos menos que nos faltan para acadar a permanencia.

As 2 da tarde saia a espedicion amarela de Lamela, para coller a maioria dos xogadores en Santiago. Poñendo rumbo o Misael Prieto, campo do Meiras, ou deberia decir campazo.

Nada mais chegar notouse a organizacion meirense, xa que considero de que aparte de ter unhas instalacions envidiables, teñen un grupo de xente que traballa ali que sabe tratar os equipos que os visitan. Gracias a Mesas e Borja por facernos sentir como na casa.

Sen tempo para mais comenzaba o partido con un once que non tiña nada que ver sobre o do primer partido contra o Cee.

Once Inicial: Alfonso, Orosa, Jacobo, Sanchez, Amosa, Oscar, Bechi, Mario, Neira, Rober e Gonzalo.
Completan o equipo: Ruben, Fli, Cutrin, Raul e Adrian.

O obxetivo era non encaixar, e asi se fixo nunha primeira parte, marcada polos bos contragolpes amarelos. Nun deles e despois dunha clara falta da defensa ferrolana, Orosa poñialle un balón dentro da area a Neira, para que este revolvendose moi ben, anotara con perna esquerda, cun lanzamento o pao corto. 0-1 e o partido onde o queria José Antonio (as veces penso que eres algo meigo). O Meiras tocaba e tocaba, pero sen a profundidade suficiente, asi noutra saída da "cova" do lamela, no minuto 44 da primeira metade. Bechi recibe un balón entre os centrales e fusila o porteiro local. 0-2 antes do descanso, eu fregaba os ollos para crelo, pero resulta que cando se traballa como traballastes onte...o final ten que dar os seus frutos.
Final da primeira metade e para os vestiarios.
A segunda parte foi un calco dos ultimos 20 minutos da primeira, o Meiras tocaba e tocaba e metia os amarelos na area. Ou tamen, ibamos tapando a entrada da cova, para o sair poder matar o partido. Pero cando se toca tanto, sempre se pode ter un despiste, e asi o mais listo da clase, "Bechi", intueu un mal control dun central, para facerlle -con un toque sutil- un autopase, e na saida do porteiro, e dende 30 metros, anotar o 0-3... vaia golazo Bechi... o Iceman do equipo. Mentres Alfonso na porteria parecia tararear esa cancion que sempre lle cantas. Faltaba media hora, pero parecia que o propio resultado iba a mermar as ganas Meirenses, non foi asi, e agora si cun futbol mais directo, un futbol de mais corazon que cabeza, intentaban recortar distancias no marcador. A falta de 4 minutos anotaban o gol que pondria o 1-3 final. Ainda que anecdotico como o liderato, e ese gol, pero xa postos a pedir, non seria mellor rematar coa porteria a cero?

Despois a ledicia propia dunha victoria, que so son tres puntos, que non se olvide ninguen. Algunha carallada de Mario, ou o Chef! Baleiron... que como ben dixo Cutrin... "Quen dixo que Baleiron non viña a nada" (despois de traernos 3 pratos de churrasco) Vaia fenomeno... case mais fora do campo que dentro.

Pampo, Baleiron, Pinto... xa vedes que este ano esta o equipo engrasado. Recuperadevos pronto... e poñedevos a adestrar si queredes xogar algo jejejeje.

Para rematar... so dicirvos que cabeciña, seguide pelexando, lamedevos as fridas, que o domingo temos outro importante partido. Tan importante como os anteriores, e tamen como o vindeiros, xa que ver o periodico e bonito esta semana... pero o mais bonito será velo o final da tempada. Traballo, traballo e traballo! E como din alguns titulares... "QUE NOS QUITEN O BAILAO".

Gran grupo e gran equipo.!

Grazas!!!!

Debut do Lamela en primeira rexional con unha victoria traballada.

Antes de comezar coa crónica, e para que vexades que cumpro coa miña palabra de cando empezara a liga, actualizar por fin. Dicirvos que en canto teñas as fotos irei pouco a pouco metendoas no blog... non sexades impacientes.
Primeiro dicirvos o resultado que xa todos sabedes Lamela 1 - Cee 0. Nun partido que se traballou a victoria dende o principio.
Once Inicial: Alfonso, Pinto, Jacobo, Sanchez, Amosa, Robert, Oscar, Gonzalo, Cutrin, Orosa e Pampo.
Estaban no banco: Balerion, Fli, Adrian, Ruben e Bechi.

Antes de comezar a xa mencionada cronica, darlle as grazas a Manolín pola noraboa que me dou por este blog, si nalgun momento lees estas letras, que sepas que quedei moi contento de coñecerte xa que me pareces unha persoa moi sensata, de fútbol e sempre e de agredecer que alguen do teu nivel lle de a noraboa a alguen que empeza nesto do fútbol.

Sen máis, comeza o partido. E o Cee, un novato o igual que nos na categoria, achuchaba en busca do 0-1, estabamos atras, intentando sacurdirnos o dominio Ceense, os azuis apretaban e apretaban sen que o Lamela poidera liberarse desa forza imposta nos primeiros minutos de partido. Pouco a pouco os amarelos foron collendo o ritmo de partido, con varios centros o interior da area, que por un lado Orosa, e por outro Pampo non souberon materializar. A continuacion e nun centro medido de Pinto, Pampo remataba de cabeza para enviar o longueiro un balón que podese considerar a ocasión mais clara da primeira parte. Na segunda metade o Lamela saiu consciente de que esta categoria non e a pasada, e intentou imprimir un ritmo de xogo mais forte. Manolín intentou ir a polos tres puntos, cuns sensacionais cambios, os que respondeu José Antonio de maneira sensacional. E así nunha pelexa de Pampo, un rechace caialle a Orosa, para convertirse vinte anos depois no goleador amarelo que a postre darialle os tres puntos o equipo de Silleda.
En definitiva, un bo debut, contra un equipo este do Cee, que me parece un equipo cunha ilusion máxima, que non debe de perdela, xa que esa ilusión do equipo de Manolin daralle moitos puntos e moitas alegrias o equipo Ceense.

Noraboa rapaces pola victoria traballada, sodes un gran grupo, sodes uns grandes xogadores, quero que me fagades disfrutar polo menos tanto como o ano pasado. Grazas.

O Cee desexarlle sorte ata que os visitemos, e animalos a seguir con esa ilusión, xa que esa ilusión será a que vos leve o exito. Noraboa a vos tamen polo debut.

A estas horas, so podo darvos tres resultados.

Bertamirans 2 - Silleda 1
Lamela 1 - Cee 0
Soneira 1 - Zas 1

P.D: Mister coma sempre un 10 na posta en escena e un 11 no plantexamento! Crack!